W momencie kiedy człowiek nie ma siły się uczyć przychodzą mu do głowy różne różniaste myśli, które mają go jak najskuteczniej pochłonąć. W dodatku jest się przekonanym o słuszności porzucenia dla owych myśli zakuwania.

A ja sobie myślę, że za dużo tego dla mnie. Że dochodzi egzamin i francuski na maturze. Że w sumie nie wiem czego chce. Że chwytam wszystkie sroki za ogon i Kuba niedługo napisze o mnie esej na polski i zrówna z ziemią jak Wyspiańskiego (tyle że w/w Wyspiański był FAJNY a ja nie jestem). Że zaczynam znadnie od 'że'.
A w dodatku chujowy ze mnie kierowca i nie potrafię śiewać.


swoją drogą, to pani w głośnikach śiewa, że jest zbyt dumna by kochać. I w sumie myślę, że ja też.